beloved, believe

posted on 25 Jul 2012 16:38 by prohibitedworld
เมื่อวานไปรับจ๊อบงานหนึ่งมา...
 
หลังจากลาออกจากงานแรกในชีวิตมาประมาณเดือนนึง (นับตามวันที่ไม่ได้เข้าออฟฟิศน่ะนะ) เราก็เริ่มจัดการชีวิตของเราให้เข้ารูป(สำหรับเรา) แต่ไม่ได้เข้ารอยนักสำหรับผู้ใหญ่(โดยเฉพาะคนที่บ้าน)
 
เท้าความตั้งแต่สมัยเลือกคณะตอนแอดมิชชั่น (ดีที่พ้นรุ่นเอนทรานซ์มาแล้วไม่งั้นเดี๋ยวนี้จะโดนมองว่าแก่) เราเลือกคณะอย่างตามใจตัวเองที่สุด ตอนนั้นเลือกเพราะความชอบล้วนๆ ซึ่งขัดใจแม่มาก แต่เราเชื่อจริงๆว่าเราจะสนุกและมีความสุขมากถ้าได้เรียนในทางที่เราเลือก และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
 
ย้อนกลับไปตอนมัธยมเราแต่เรามีสิ่งที่เราชื่นชอบและนับถือในความสามารถของเขาเหล่านั้นอยู่มากมายทีเดียว...เขาเหล่านั้นในที่นี้ไม่ใช่แค่บุคคล เราคิดแค่ว่า วันหนึ่งเราอยากลองเป็นแบบนั้น หรือทำแบบนั้น หรืออยู่ในที่แห่งนั้นดูบ้าง ไม่รู้เขาเรียกกันสวยๆว่าความฝันหรือเปล่า สำหรับเราคำว่าความฝันมันดูยิ่งใหญ่เกินไป เราเรียกมันว่าความชอบและอยากลอง แต่ไม่ว่าจะเรียกอะไร ในตอนนั้นมันดูช่างห่างไกลจริงๆ
 
เมื่อเข้ามหา'ลัย เรามีโอกาสเข้าใกล้ 'สิ่งนั้น' มากขึ้นอีกหน่อย และอย่างที่บอกไป เรามีความสุขจริงๆที่ได้ใช้ชีวิตสี่ปีที่นี่
ความชอบและอยากลองของเราค่อยๆเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาทีละนิด ค่อยๆสำเร็จไปทีละอย่างสองอย่าง
เมื่อเรียนจบครบ 4 ปี เราทำความชอบและอยากลองของเราได้เกือบทั้งหมด เหลืออยู่ไม่กี่อย่างที่ในระหว่างทางเราจำเป็นต้องเลือกเพื่อให้ทางเดินของเราชัดเจนมากยิ่งขึ้น แต่เราไม่เสียดายทางที่เราไม่ได้เลือกเลยแม้แต่น้อย เพราะสุดท้ายเราก็ยังได้ดูมันอยู่ห่างๆ
เรียกได้ว่าเราพอใจกับทางที่เราเลือกมากทีเดียว...
 
เราได้เลือกในสิ่งที่เรารักจริงๆ
 
เราว่าเราโชคดีมากที่ถือว่าเป็นคนรู้ตัวเองเร็วประมาณนึงว่าตัวเองอยากทำอะไร การเลือกที่ผ่านมาเลยทำได้ไม่ยากนัก แต่ที่ยากคือต่อไปจากนี้ต่างหาก
 
ก่อนหน้านี้เราคิดมาตลอดว่าถ้าได้ทำงานที่รักชีวิตน่าจะมีความสุขดี เราได้ทำงานที่รัก แต่เอ๊ะ...ทำไมแปลกๆ
เอาเข้าจริงแล้ว บางทีความรักก็กินไม่ได้ ฮา~
 
ว่ากันตรงๆ งานที่รัก ดูดี มีกิน แต่ไม่มีเก็บ แถมบางทีต้องเสียจริตกับความเยอะหลายๆอย่างที่... เฮ่อ..... ต้องบอกว่า 'เราเลิกกันเถอะ'
 
งานก็เหมือนคนรัก รักแค่ไหนถ้าเข้ากันไม่ได้ สุดท้ายก็แยกกันไป
 
และเดือนก่อน เราก็แยกจากงานที่เรารักมา
 
หลังจากลาออก เราก็ทำชีวิตให้เข้ารูปเข้ารอย โดยการอยู่บ้านเฉยๆ!?
คืออยู่ในช่วงทำใจและคิดหนักถึงอนาคตของตัวเอง หลังจากได้ทำงานที่เรารักสำเร็จไปแล้ว เราก็เลยไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรต่อดี ยังไงล่ะจ๊ะทีนี้ ชีวิตยากเลยจ้ะ
 
ถามว่าอยากทำงานเก่าต่อไหม ก็อยากทำ เพราะชอบมาก แต่มันอยู่ไม่ได้จริงๆ(ด้วยเหตุผลหลายประการ)
แต่ถ้าถามว่าจะไปทำอะไรต่อ เราก็ยังตอบไม่ได้ เพราะเราก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากทำอะไรต่อไปแล้ว และเราก็ไม่อยากไปเรียนบริหารแบบที่เค้าเรียนกันด้วย ดันเกิดมาเป็นคนชนิดที่ว่าไม่ชอบอะไรก็จะไม่ทำเลย... เราใช้ชีวิตด้วยความอยากมาตลอด
 
ระหว่างสับสนอยู่นี่ก็กำลังทำใจว่าจะไปเรียนในสิ่งที่ดูมีอนาคตมากกว่าสิ่งที่รักแทน
 
แล้วเมื่อวานก็ไปรับจ๊อบงานหนึ่งมา...
งานที่รักจากที่ๆเรารักและได้ฝึกงานที่นั่น (ก่อนที่จะได้ทำงานที่รักแต่ไม่ใช่ที่ๆรัก)
 
ได้กลับไปทำงานอีกครั้ง สนุกและมีความสุขมากกกกกกก
เหนื่อยให้ตายก็ยังสนุก
เห็นคนอื่นมีความสุข เรายิ่งมีความสุข
 
วันนี้เราเลยกลับมานั่งคิดไม่ตกอีกครั้ง
 
...เราจะเลือกสิ่งที่รัก หรือเลือกสิ่งที่คนอื่นเชื่อว่าดี...

Comment

Comment:

Tweet

ตอนนี้ก็กำลังจะเรียนจบแล้ว อยู่ปีสี่แล้วแต่เมื่อวานเพิ่งมีคำคำหนึ่งขึ้นมาในหัว 'เพิ่งรู้ตัวว่าเลือกเรียนผิด' 55 แปลกไหม?
จริงๆ แล้ว มันไม่ได้ผิดขนาดนั้น ถามว่าชอบที่เรียนมาสาม-สี่ปีนี้ไหม ก็มีทั้งชอบและไม่ชอบ แต่เหมือนตอนนี้มันเดินมาใกล้สุดทางแล้ว แต่ยังไม่รู้เลยว่าที่เรียนมาเยอะๆ นี้ เราจะได้ทำอะไรอย่างที่หวังไว้หรือเปล่า บางทีอาจเป็นเพราะเราไม่ได้ลองใช้โอกาสสี่ปีนี้ทำทุกอย่างที่อยากทำก็ได้ บางครั้งก็ปล่อยเวลาให้มันผ่านไปเฉยๆ เหมือนกัน
พอใกล้จบ คำถามที่ว่าจะทำงานอะไรต่อไปก็ขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ จริงๆ มันก็มีสิ่งที่เราอยากทำแต่ตอนนี้กลัว่า อืม...มันจะเลี้ยงเรารอดไหม และเราก็เป็นแบบพี่แหละ ถ้าอะไรที่ไม่อยากทำเราจะไม่ทำเลย
'ใช้ชีวิตด้วยความอยากมาตลอด'
กลัวว่าสักวันหนึ่ง เราคงต้องไปทำในสิ่งที่ไม่อยากทำเพื่อให้ชีวิตรอด ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะเกลียดตัวเองมากๆ เหมือนกัน
Hot! Hot! Hot!
ป.ล. พี่เจนใช่ไหมฮะ? นี่นุกนะ  (ค่ายเจซี) จำได้ไหม 55

#1 By iamdozenist on 2012-07-26 11:04