Happy bunny year

posted on 01 Jan 2011 23:06 by prohibitedworld
สวัสดีปีใหม่ค่ะทุกคน (ที่หลงเข้ามาอ่าน อิอิ)
 
จริงๆแล้วไม่ค่อยได้มาเขียนบล็อกที่นี่สักเท่าไหร่
เพราะว่ามัวแต่ติดทวิตเตอร์
รู้สึกว่าจะตรงกับวิสัยส่วนตัวมากกว่า
สั้น ง่าย ได้ใจความและรวดเร็ว
แถมยังได้หัดใช้คำให้กระชับ เป็นการฝึกสมองและภาษาไทยไปในตัว
 
วันนี้ฤกษ์งามยามดี ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ ก็เลยมาเขียนเก็บไว้สักหน่อย
 
 
ปีที่ผ่านมาถือว่าเป็นปีแห่งการทำงานของเราอย่างแท้จริงเลยทีเดียว
เปิดต้นปีมาก็เริ่มทำละคอนเวทีของคณะ "ดาลิต...ผู้เป็นที่รัก"
ละคอนเวทีที่เราเฝ้ารอคอยมาตลอดสี่ปีของการเรียนมหา'ลัย
จำได้ว่าตอนม.ปลายเวลาไปดูละคอนแล้วอ่านสูจิบัตร
จะชอบคิดเล่นๆว่า ถ้าวันนึงเรามีโอกาสได้มีชื่อลงในสูจิบัตร
แล้วก็ได้เขียนขอบคุณกับเค้าบ้าง จะเขียนว่าอะไร
การทำละคอนเรื่องนี้ก็เลยทำให้ความฝันเล็กๆอย่างแรกในชีวิตของเราเป็นจริง
(ถึงแม้ว่าฝ่ายกราฟฟิคจะบังคับมาให้แค่ 140 ตัวอักษรก็เหอะ)
ตลอดระยะเวลา 9 เดือนที่ทำละคอน (เหมือนตั้งท้อง)
ให้ทั้งร้อยยิ้ม น้ำตา รอยตีนกา ความเครียด เสียงหัวเราะ ร้องไห้ โวยวาย ฯลฯ
เรียกได้ว่ามีครบทุกรสชาติ
การทำละคอนถือว่าเป็นการฝึกฝนและเป็นบทเรียนที่หาไม่ได้ในตำราเล่มไหน
เราเคยคุยกับเพื่อนหลังจากละคอนเรื่องนี้จบไปว่า
มันเป็นเหมือนทีสิสเล่มใหญ่ ที่พวกเราทุกคนช่วยกันสร้าง ช่วยกันเขียนมันขึ้นมา
เป็นบทสรุปของชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยของพวกเราทุกคน
ละคอนเรื่องนี้เกิดมาได้ก็เพราะทุกคนช่วยกัน และมันไม่ใช่แค่พวกเรา
ทั้งรุ่นพี่ที่คอยสนับสนุน ทั้งน้องๆที่มาช่วยกันทำงาน
ก็ถือว่ามีส่วนช่วยเขียนทีสิสเล่มนี้ของพวกเราเช่นกัน
ถึงตอนทำงานจะมีอาการท้อ งอแง เครียด หรืออาจจะหงุดหงิดไปบ้าง
แต่ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาก็คุ้มค่าเกินกว่าที่จะมีอะไรมาบรรยายได้
มีหลายคนถามเราว่า ละคอนเรื่องนี้ดีไหม
สำหรับเรา นี่เป็นคำถามที่ตอบยากที่สุดตั้งแต่ทำละคอนมา และเราไม่เคยตอบได้
ในฐานะคนทำ มันไม่มีทางที่จะเพอร์เฟ็ค 100% 
เรายังคงมองเห็นข้อบกพร่องและสิ่งผิดพลาดอยู่เสมอ
เราก็เลยตอบไม่ได้ว่าละคอนมันดีหรือไม่
สิ่งที่เราพอจะตอบได้คือ เราภูมิใจกับมันมากๆ
เมื่อก่อนตอนเป็นคนดู เราอยากรู้ว่าความรู้สึกของทีมงานหรือนักแสดงที่อยู่บนเวทีจะเป็นยังไง
ละคอนเรื่องนี้ทำให้เรารู้ว่า การเห็นคนดูอินไปกับสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา มันวิเศษมากขนาดไหน
 
 
พูดถึงละคอนมาเยอะมาก เปลี่ยนเรื่องกันบ้างดีกว่า
ระหว่างทำละคอน เราก็ได้ทำความฝันอีกอย่างนึงของเราไปพร้อมกัน
นั่นคืออยากลองจัดรายการวิทยุดูสักครั้ง
แล้วก็ได้ทำจริงๆ แถมเป็นวิชาเรียนด้วย
พอได้ทำแล้วก็ชอบอย่างที่คิดไว้จริงๆ มีความสุขทุกครั้งที่ได้จัดรายการ
ถึงจะยังทำได้ไม่ดีนัก แต่ก็ถือว่าเป็นการฝึกฝนที่ดี
และรู้สึกว่าตัวเองพัฒนาเรื่องการพูดและความรู้เรื่องเพลงไทยเยอะขึ้นมาก
(คิดเอาเองทั้งนั้นอ่ะ)
สุดท้ายก็หวังว่าจะได้ยึดอาชีพในวงการนี้ต่อไป อิอิ
 
 
คิดๆดูแล้ว ปีที่ผ่านมานี่ถึงจะเจอเรื่องร้ายแบบไม่ตั้งตัวติดๆกันหลายครั้ง
แต่ก็ถือว่าเป็นปีที่ดีปีหนึ่งของเรา เรียกว่าเป็นปีแห่งฝันที่เป็นจริงเลยทีเดียว
ระหว่างทำละคอนถึงจะตกบันไดกระดูกแตก เข้าเฝือกครั้งแรกในชีวิต
หลังจากนั้นสองเดือนก็เอารถไปหมุนบนทางด่วนจนรถพังยับ (เป็นอุบัติเหตุ ไม่ได้ขับเร็วแต่อย่างใด)
แต่สุดท้ายก็รอดมาได้โดยไม่มีใครเป็นอะไร
และทั้งสองเหตุการณ์นี้ก็ยังทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจริงๆ
 
 
พอเข้าสู่ช่วงสิ้นปีก็ยังได้ทำในสิ่งที่อยากทำอีกอย่าง
คือได้ฝึกงานในที่ๆตัวเองชอบ แล้วก็ไม่ผิดหวัง เพราะสนุกอย่างที่คิดไว้จริงๆ
ตอนนี้เหลือเวลาฝึกอีกเดือนนึง ซึ่งจริงๆได้ชั่วโมงครบแล้ว
แต่ดันลงไว้เกินซะมากมาย ดีที่เป็นที่ถูกใจ เลยไม่งอแงที่จะไปทำ ฮ่าๆๆ
ไปฝุกงานก็ได้ทำงานที่ชอบ ได้เห็นเบื้องหลังการทำงานที่อยากเห็นมานาน
ได้เจอกับพี่ๆและเพื่อนๆที่น่ารัก ฮา และชิลที่สุดในสามโลก
ตอนนี้เพื่อนๆก็ฝึกเสร็จกันหมดแล้ว...เดือนสุดท้ายท่าจะเหงาแน่
 
 
ระลึกความหลังตลอดปีมาซะยาวไกล
(จริงๆทำละคอนก็กินเวลาไปค่อนปีละ)
พูดถึงปีใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆกันบ้าง
ปีนี้ไม่ได้ตั้งใจอยากทำอะไรเป็นพิเศษ
แต่ขอให้เรียนจบอย่างดี มีเวลาพักผ่อน ดูแลตัวเองและครอบครัว
แล้วก็ขอให้ได้ทำงานที่ชอบและสนุก ทำแล้วมีความสุขก็พอ
 
 
ยังไงก็ขอให้ปีใหม่นี้เป็นปีที่ดีสำหรับทุกคน
แฮปปี้ มีความสุข สนุกสนาน เบิกบานใจ โรคภัยไม่เบียดเบียน การเรียนดี มีงานทำ ขำขำ ชิลชิล กันตลอดปี~
 
 
 
 
HNY 2011
 
1.1.11

Comment

Comment:

Tweet