อิ่ม

posted on 10 Nov 2010 23:15 by prohibitedworld
เพิ่งผ่านงานใหญ่ของที่ฝึกงานมาแบบสดๆร้อนๆ
งานที่เราใฝ่ฝันนักหนาว่าวันหนึ่งอยากเป็นหนึ่งทีมงาน
วันหนึ่งอยากมีบัตร staff แบบ all area ห้อยคอบ้าง
วันหนึ่งเราจะได้รู้ว่าคนที่เราว่าเจ๋งเค้าทำงานกันยังไง
 
จบงานไปแล้ว ก็รู้สึกว่าสนุกดี แต่เหนื่อยมากๆ
จริงๆแล้วไม่ใช่ไม่สู้งาน แต่ร่างกายมันไม่สู้ต่างหาก
วันที่สองก็เลยทำงานในสภาพแบบใกล้ตาย
ทั้งไอทั้งเป็นหวัด เจอควันบุหรี่อีกรึ่ม
ส่วนงานที่ได้รับมอบหมาย ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้อีก
แต่ไม่ใช่งานที่อยากทำ แต่ก็ต้องทำอยู่ดี...
 
 
 
...แล้ววันนี้ อยู่ดีๆก็นึกถึงตอนทำละคอนขึ้นมา
คิดถึงเพื่อนๆก็คิดถึง แต่ไม่มากเท่าคิดถึงบรรยากาศการทำงาน
ทั้งๆที่ตั้งแต่จบละคอนมาเกือบสามเดือน ยังไม่เคยมีครั้งไหนที่คิดถึงจนจะร้องไห้เหมือนครั้งนี้
เมื่อวันที่เราได้ออกมาเจอโลกที่เสมือนจริงเกือบ 100%
ที่ขาดไปก็เพียงแค่ความรับผิดชอบที่ไม่เท่าเจ้าของงานจริงอย่างพี่ๆเค้าก็เท่านั้น
 
การทำงานใหญ่ในโลกเสมือนจริงนี้มันทำให้เราคิดถึงมวลอะไรบางอย่างที่มีอยู่ตอนทำละคอน
ไม่ถึงกับเป็นความอบอุ่น ความรัก ความสามัคคี หรืออะไรที่ดูดีเลิศหรู
แต่บนความดิบ เถื่อน ร้าย แรง เหวี่ยง วีน การเอาเปรียบ การกินแรง หรือความรับ/ไม่รับผิดชอบทั้งหลายแหล่นั่น มันก็มีมวลอะไรบางอย่างซ่อนอยู่
มวลที่ว่านี้มันบอกกับเราว่า เมื่อไหร่ที่เราไม่พร้อม จะมีคนคอยรอและพยายามทำให้เราพร้อม
เมื่อไหร่ที่เราเหนื่อยหรือหยุดพัก จะมีอีกอย่างน้อยหนึ่งคนที่พร้อมจะทำแทนเรา จนกว่าเราจะหายเหนื่อย
มวลที่ว่านี้ยังคอยเป็นกำลังใจ เป็นแรงผลักดันให้เราทำหน้าที่ของเราให้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
และมวลที่ว่านี้ เราเชื่อว่าหาที่ไหนไม่ได้
เพราะเมื่อไหร่ที่เปลี่ยนคนในทีมไป มวลเหล่านั้นจะไม่เหมือนเดิม...
 
 
 
ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ได้ทำงานที่ใฝ่ฝัน
แต่มันไม่รู้สึก 'อิ่ม'
เท่าตอนทำละคอน
 

Comment

Comment:

Tweet